Müəllif: Yeşua
2007-ci ilin ilk yay ayı idi. Anamın Gürcüstanda yaşayan rəfiqəsi ölkəmizə qayıtmışdı. Bizim kənd evimiz olmadığı üçün, Nelli xala anama təklif etmişdir ki tətilə onların Mərdəkandaki bağ evinə gedək. Anam çox düşünmədən, mənimlə birlikdə, bir iki çanta paltar yığıb yola düşdü. Hər tərəfdən biçilmiş otun, günəş altında qızmış taxtanın və qəribə bir azadlıq hissinin qoxusu gəlirdi.
Bağ evinə çatanda ilk dəfə Nelli xalanın oğlunu Paşa-nı gördüm, ikimizin də 13 yaşı vardı. Paşa səs-küylü Tiflisdə, mən isə sakit Sumqayıtda yaşayırdım.
Artıq uşaq olmadığımız üçün, münasibət qurmaq asan olmurdu. Biz nə qarajların arxasında gizlənqaç oynamışıq, nə də ki uşaqlığımız bir keçmişdi. Yeganə maraqlarımız kompyuter oyunları idi, o da ki bağ evində olmadığı üçün, uzun müddət komunikasiyaya girə bilmədik. Bizi birləşdirən yeganə bir şey, analarımızın aldıqları şərabları gizlincə oğurlayıb içməyimiz idi. “Uğurlu” gecələrdə ulduzların altında bir-birimizə sirlərimizi, tonqal başında məktəbdə başımıza gələn hadisələri danışıb, gülməkdən gözlərimiz yaşarana qədər əylənirdik. Eləcə iki həftə baseynada çimişib, bağlarda əncir yığıb, kəndin boş bağ evlərində eşələnib tətilimizi keçirirdik.
Dörd il sonra Nelli xala yenidən anamla telefonda əlaqəyə keçib, bizi bağ evlərinə dəvət etdi.
Paşa kəndə birinci gəldi. Köhnə “Jiquli” markalı taksi kənd yolunda toz qaldıra-qaldıra irəliləyirdi. Maşından düşüb günəşə gözlərini qıyaraq ətrafa baxdı. İçində qəribə bir həyəcan vardı.
Mənimlə ən son nə vaxt görüşmüşdü? azı beş il olardı. Onu ilk gördüyümdə bağda keçirdiyimiz yay gecələrini xatırladım. Qumluğda uzanıb xəyallarımızdan danışdığımız gecələri…
Amma son illərdə nəsə dəyişmişdi.
Paşa getdikcə mənə daha çox fikir verdiyini hiss edirdim. Gülüşümə, əllərimə baxışları bir az artıq üzərimdə qalırdı.
Avtobus kənd mağazasının qarşısında dayandı. Həyətdə oturan Paşa tanış simanı görən kimi ayağa qalxdı. Bir az arıq, tünd və yumşaq qıvırçıq saçlarımla avtobusdan düşdüm.
– Ayə, sən də lap böyümüsən ki! — deyə Paşa gülüb məni qucaqladı.
Mən də güldüm. Qucaqlaşmağımız ilk görüşümüzdən daha uzun çəkdi. Əşyalarımızı evə daşıyıb tətilimizə hazırlaşmağa başladıq.
Kənddə günlər tənbəl-tənbəl keçirdi. Birlikdə Nelli xalaya bağda kömək edir, əncir yığıb, baseynada çimirdik.
Amma hər baxış, hər toxunuş aramızdakı gərginliyi bir az da artırırdı.
Paşanın əli çiynimdə bir qədər uzun saxlaması, mənim barmaqlarımın Paşanın biləyində bir an artıq qalması…
Sanki dostluğumuz əvvəlkindən daha möhkəm idi, amma indi bu münasibətə yeni bir hiss qarışmışdı. Qadağan olunmuş, amma eyni zamanda çox cəlbedici bir hiss idi.
Heç birimiz bu barədə danışmadıq.
Amma aramızdakı hava sanki elektriklənmişdi.
Həftənin sonunda hər şey hamamda öz pik nöqtəsinə çatdı.
Anamın könlünə dolma düşdü məhz bunun üçün şəhərin mərkəzinə, ət çəkən dalınca getməli oldu. Nelli xala da nəsə sənət işi üçün evdən ayrıldı. Onların nə vaxt qayıdacağı bəlli deyildi.
Evin altında kiçik sauna var idi, Paşayla qərara gəldi ki bu gün saunada vaxt keçirək. Hamamın qapısı cırıldayanda və ya divarın o biri tərəfindən hansısa səs gələndə hər ikimiz bir anlıq donurduq.
Amma qəribədir ki, bu risk bizim həyəcanımızı daha da artırırdı.
Ağcaqayın budaqlarının və rütubətin qoxusuna hopmuş hamam həmin gün bizim üçün sanki bütün dünyadan gizləndiyimiz bir yerə çevrilmişdi.
İçəri girdik. Paltarlarımızı çıxarıb isti buxarın içində dayandıq.
Paşanın enli çiyinləri və günəşdən qaralmış dərisi vardı. Mən isə daha incə bədən quruluşuna malik idim. Hər ikimiz bir-birimizə baxır, amma heç birimiz ilk addımı atmağa cəsarət etmirdik.
Paşa daşların üstünə su töküb gülümsədi:
– Burada lap istidir.
Buxar bizim ətrafı bürüdü. Amma bir-birimizi görməyə mane olmurdu.
Baxışlarımız toqquşdu.
Həmin an hər şey sanki aydın oldu.
Çöldən qapının cırıltısı gəldi.
Bəlkə külək idi?
Bəlkə birimizin anası qayıtmışdı? Səs kəsildi.
Paşa bir addım mənə yaxınlaşdı. Nəfəsi ağırlaşmışdı.
Mən yerimdə donub qalmışdım. Ürəyim sürətlə döyünürdü, amma geri çəkilmədim.
Nəhayət, cəsarətlənib sakitcə soruşdum:
– Paş… nəsə olmayıb ki?
Səsim titrəyirdi.
Paşa cavab vermədi.
Sadəcə əlini yanağıma yaxınlaşdırdı. Hərəkəti o qədər yavaş idi ki, sanki bu anı qorxudub qaçırmaqdan ehtiyat edirdi.
Sonra sürətli şəkildə üzümə yaxınlaşdı, dodaqlarımız görüşdü.
Əvvəlcə tərəddüdlə.
Sonra isə illərlə içimizdə yığılıb qalmış hisslərin təsiri ilə daha ehtiraslı şəkildə öpüşməyə başladıq.
Hamamın istisi, tər və bir-birlərinə yaxın olmağımızın yaratdığı həyəcan hər şeyi daha da intensivləşdirirdi.
Uzaqdan hansısa səs gəldi. Qonşunun iti idi.
İkimiz də bir anlıq dayandıq.
Amma sonra yenidən bir-birimizə yaxınlaşdıq.
Həmin gecə aramızda əvvəllər heç vaxt olmayan intim yaxınlıq başladı.
Paşaya yaxınlaşdım onun ereksiya olmuş sərt penisini gördüyümdə hər şey aydın oldu.
Paşa məni heç dayandırmadı.
İllərlə gizlədilən hisslər artıq sözə ehtiyac olmadan özünü göstərdi.
Bir müddət sonra çöldən addım səsləri eşidildi.
Hər ikimiz donub qaldıq.
kim idi?
Qonşu?
Səs yenidən kəsildi.
Bir-birimizə baxdıq və həmin an başa düşdük ki, artıq geri qayıtmaq olmaz.
Onun enli kürəyindən yapışaraq barmaqlarımla cızmağa başladım, o isə bir əlini incə belimə dolayıb, digər əli ilə saçlarımdan yapışaraq başımı arxaya dartdı, boğazımı, boynumu vəhşi kimi əmməyə-yalamağa başladı.
Həmin gün aramızda intim münasibət yaşandı. Hər şey qarışıq idi: qorxu, həyəcan, utanmaq, illərlə gizlədilmiş istək və bir-birimizə qarşı hiss etdiyimiz yaxınlıq bir-birinə qarışmışdı.
Paşa müsəlman olmadığı üçün, sünnət olunmamışdı, məhz bunun üçün, həmin an penisinə toxunmadım, bir az çəkindim, o da yəgin onunkinə toxunmadığım üçün mənimkinə əl atmadı. Əvəzinə dəlicəsinə öpüşüb, bədənlərimizin hər nöqtəsinə qədər yalayıb əmişdik.
Sonra hər ikimiz qucağlaşaraq, dodaqlarımızı ayırmadan masturbasiya edib boşaldıq, boşalandan sonra sakitləşib yan-yana oturduq.
Hamamdakı buxar yavaş-yavaş çəkilirdi. Amma bizim nəfəsimiz hələ də ağır idi.
Heç biri danışmadıq.
Paşa əlimə toxundu.
Əlimi geri çəkmədim.
İkimiz də bilirdik ki, bundan sonra əvvəlki kimi olmaq çətin olacaq.
Bəlkə də bizləri bu qədər qorxudan şey məhz illərdir özümüzdən gizlətdiklərimiz həqiqət idi.
Bəlkə də bu, sadəcə bir səhv deyildi.
Bəlkə də hər ikimizin uzun müddət etiraf etməyə qorxduğumuz hisslərimiz nəhayət üzə çıxmışdı.
Və indi qarşımızda yalnız bir sual vardı:
Sabah səhər bir-birimizin üzünə baxanda nə deyəcəyik?
